آموزش خصوصیات و خواص درمانی خربزه تلخ
دنیای گیاهان : خربزه تلخ میوه ای ارزشمتد با خواص درمانی فوق العاده است. خیار چنبر تلخ با نام علمی: Momordica charantia که با نام کدوی تلخ یا خربزه تلخ هم شناخته میشود ، نام یک گونه از تیره کدوییان است.این میوه در اوکیناوا در کشور ژاپن میروید و ثابت شده است که خاصیت ضدسرطانی دارد و آب آن تا ۹۰ درصد سلولهای سرطانی را از بین میبرد.

بذر و میوه این گیاه دارای خواص درمانی هستند که شامل: ضد ایدز، ضد التهاب، ضد سرطان، ضد میکروب، ضد تومور، آنتی اکسیدان، ضد جهش، ضد لیپولیتیک، ضد درد و ضد دیابت است.
خربزه تلخ گیاه بالارونده گلدار خاص مناطق گرمسیری بوده و کشت آن بهطور گسترده در مناطق گرمسیری جهان رواج دارد.
این گیاه منبع عالی از ویتامینها و مواد معدنی است که توسط آن حجم زیادی از مواد مغذی گیاه را برآورده میسازد. تمام اندام این گیاه حتی میوه آن تلخمزه هستند.
از گذشته تا کنون خربزه تلخ بهعنوان یک گیاه دارویی سنتی برای درمان بیماریهای مختلف مانند عفونت، التهاب، چاقی و دیابت مورد استفاده قرار میگرفت.
بذر و میوه این گیاه دارای خواص درمانی هستند که شامل: ضد ایدز، ضد التهاب، ضد سرطان، ضد میکروب، ضد تومور، آنتی اکسیدان، ضد جهش، ضد لیپولیتیک، ضد درد و ضد دیابت است.
بین خواص درمانی که خربزه درختی داراست، ضد دیابت بودن آن بیشتر از سایر خواص آن بین مصرف کنندگان و محققین مورد توجه قرار دارد.
در سال 2000 حدود 171 میلیون نفر در جهان به دیابت مبتلا بودند که پیشبینی میشود, این تعداد در سال 2030 به حدود 366 میلیون نفر برسد.
داروهای شیمیایی متعددی برای پایین آوردن سطح قند خون معرفی و مصرف میشوند ولی نمیتوان عوارض جانبی این داروها را نیز از نظر دور داشت. به همین دلیل یافتن راه حلی پیشگیرانه برای مقابله با دیابت ضروری است.
خربزه تلخ میتواند جایگزین مناسبی برای کاهش سطح خون برای بیماری دیابت باشد. محققین اعلام داشتند این گیاه بر هر دو نوع دیابت نوع 1 و 2 تأثیر مثبت دارد.
ترکیبات زیستی موجود در این گیاه که بر قند خون مؤثرند شامل: ساپونینهای استروئیدی که به نام charantin شناخته میشوند، پیتیدهای شبهانسولین که برای دیابت نوع 1 مفیدند، آلکالوییدها و ترکیبات دیگری بهنام گلیکوزیدهای اسید اولئانولیک که برای بهبود محدوده قند خون در دیابت نوع 2 کاربرد دارند.
این گیاه بهطور گسترده در رژیم غذایی مردم ساکن کشورهایی مانند پاکستان، فیلیپین، پاناما، نپال و هندوستان قرار داشته و کشت میشود.
با توجه به این که در ایران مناطقی وجود دارد که میتوان این محصول را در آن مناطق کشت کرد، میتوان با همکاری بخش خصوصی، خصوصاً کشاورزان کشت این گیاه ارزشمند را در کشور رواج داد.